Silda kirkested - Kyrkjefarneset

SILDA, gnr. 97 Silda (Hove/Selje sogn). Eldste og eneste omtale av kirken er i 1340 (kirkiuna j Silld, DN IX:127). Kirken sto på bnr. 19 av (gnr. 97) Silda søndre, ute på en odde rett nord for Kyrkjeneset. Stedet er markert med rune-R på ØK, og det er reist en minnebauta der. Det skal ifølge lokal tradisjon ha vært gravplass til kirken, og denne lå vest for/tvers av veien for kirketufta (Buckholm 1998:15, 40, Aaraas & al 2000a:57). På 1960-tallet fantes det fortsatt lokalitetsnavn på Silda som Kyrkjevågen, Kyrkjevågneset og Prestvika, ”men kyrkjetuft syner ikkje (…) I prestegarden i Selje er det nytta gamle bord i eit golv. På undersida (den gamle framsida) syner ymse farga ornament. Segna seier at desse borda er komne frå kyrkja på Silda, men om dette er rett, er uråd å avgjere no” (Djupedal 1966:114). Øya Silda utgjøres av gnr. 96 og 97 (NG 398). ”Kyrkja på Silda stod på Alfarneset. Sørafor har alle dagar vore bra naturleg hamn, nordafor er det no ei tidhøveleg hamn frå vår eiga tid (…) Kyrkjestaden var vald slik at ein liten bergrygg gav livd for synnavinden, og mot nord var sjølve Sildakruna vern. Gravplassen var eit stykke ovafor kyrkja. I 1530 var det var det visitas i Selje av ingen ringare enn erkebiskop Olav Engelbrektson, den siste før reformasjonen. Av meldinga får vi vite at Silda kapell var i dårleg stand og trong grundig vøling. Dei må ha lydt påbodet frå erkebiskopen, for i 1562 under ny visitas får vi vite at Silda kapell var komen i god stand. Likevel vart Kapellneset på Raudeberg ny kyrkjestad knapt 20 år etter” (Barmen & Berg 1980:8). Dette siste er feil, da kirkestedet Raudeberg er fra middelalderen (se Vågsøy kirke). (Kildegjennomgang til registrering av middelalderkirkesteder av NIKU ved Jan Brendalsmo, RA sak 06/02235-69)

Teksten er hentet fra Riksantikvarens register Askeladden og gjengitt ordrett under NLOD 1.0. Storie har ikke endret den.